ای تو که مرا نمی شناسی و پر از ترانه نیستی

من پر از هوای گریه ام شانه ات کجاست؟    

مگر تو در پی واژه های عا شقانه نیستی

دلم شکسته و ویران و پر از خرابه است        

 مگر تو سایبان بی منت این ویرانه نیستی؟

مرغ عشقم دل تنگ پرواز و اوج نیست         

 چرا تو دیگر برای او آشیانه نیستی؟

چشم هایت سر شارند از لبخند و شوق و حرف   

تو با منی ولی پر از حرف های صا دقانه نیستی

یاد نگاه تو همرنگ مهتاب است    

 گویی تو از تبار آدم های این کرانه نیستی

من با تو تا ابد پرم از پرم از مهر و عشق و عاطفه  

 خوب می دانم تو از جنس جفای زمانه نیستی

مرا چه نسبتی است با شعر و قصه های ناب 

وقتی تو برای نوشتنم دیگر بهانه نیستی

این شعر رو تو تاریخ۳/۳/۱۳۸۱نوشتم .نمی دونم چه حسی بود که اون موقع بود و حالا دیگه نیست که نمی تونم قلم به دست بگیرم . فکر میکنم همون هیجانای اول نو جوونیه که آدمو با احساس تر می کنه . اون موقع حدودا ۱۶ سالم بود .یعنی اول بزرگ شدنم .

پیا مبر  در دعای خود می فرمود :

« خداوندا! به تو پناه می برم از : 1- ثروتی که باعث سرکشی ام شود . 2- از فقری که باعث فراموشی ام شود . 3- از هوای نفسی که غافلم سازد . 4- از عملی که خارم نماید . 5- از همسایه ای که اذیتم کند . »

   اامروز روز معلمه من خيلي خيلي خوشحالم كه يك معلمم .

گاهي فكر مي كنم با روحيه ي من هيچ شغلي بهتر از معلمي ساز گاري نداره.

 با اين كه به انتخاب خودم معلم نشدم اما الان هيچ شغلي رو بيشتر از معلمي

  و مشاوره دوست ندارم .

هنر معلمي:

معلمي شغل و حرفه نيست، بلکه ذوق و هنر توانمندي است معلمي در قرآن به عنوان جلوه اي از قدرت لايزال الهي نخست ويژه ذات مقدس خداوند تبارک و تعالي است. در نخستين آيات قرآن که بر قلب مبارک پيغمبر اکرم (ص) نازل شد، به اين هنر خداوند اشاره شده است:

اقرا باسم ربک الذي خلق، خلق الانسان من علق، اقرأ و ربک الاکرم، الذي علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم. (علق: 1ـ 5)

بخوان به نام پروردگارت که جهانيان را آفريد. انسان را از خون بسته سرشت بخوان ! و پروردگارت کريمترين است همان که آموخت با قلم، آموخت به انسان آنچه را که نمي دانست.

در اين آيات خداوند، خود را «معلم» مي خواند و جالب اين که معلم بودن خود را بعد از آفرينش پيچيده ترين و بهترين شاهکار خلقت، يعني انسان آورده است.

مقام معلم بودن خدا، بعد از آفرينش قرارداد. نوعي انساني را که هيچ نمي دانست، به وسيله قلم آموزش داد که اين از اوج خلاقيت و هنر شگفت خداوند در امر آفرينش حکايت دارد:

چو قاف قدرتش دَم بر قلم زد              هزاران نقش بر لوح عدم زد

از اين رو، مي توان گفت که هنر شگفت معلمي از آن خداوند عالم است.

ساده اما زیبا.

 مصمم اما بی خیال.

 متواضع اما سربلند.

مهربان اما جدی.

 سبز اما بی ریا.

 عاشق اما عاقل

من خيلي وقته شعر ننو شتم .

اما دوست دارم دو باره شروع كنم .يه حال و هواي تازه مي خوام كه پيدا نمي كنم . شايد اين روزا چون سرم شلوغه نمي تونم مثل سا بق بنويسم .

اين شعر جز اولين نوشته هامه . سال ۱۳۷۸ شب شعر آتش دل . مركزآموزشي فرزانگان . يادمه تو  اون شب شعر خوندمش يه  جا يزه هم بهم دادن . ۷ سال پيش .  ياد باد آن روز ها ياد باد !!!

من همه ي بزر گي دنيا را                            در حلقه ي دستا نم جا خوا هم داد

همه ي رنگ هاي زيبا را                               در وسعت چشمانم جا خواهم داد

از امروز زند گي راآبي مي بينم                     در جاده ي دلم بي كرانه ها را راه خوا هم داد

من به صدا قت ستاره اعتقاددا رم                   امشب به هر ستاره يك ماه خوا هم داد

يك بار ديگر باسلامي  نو                               به سرا پاي زندگي معنا خوا هم داد

دو باره من ميهمان آسمان خواهم شد            و به تولد يك لبخند رضا خواهم داد

من صد ها مانع را آسان كنار خوا هم زد          مژده ي رفتنم را به بي كرانه ها خوا هم داد

در انتهاي اسمان مرا خواهي ديد                   من دوباره شب را هم جلا خوا هم داد

  خوشحال مي شم اگه درمورد شعرام كسي نظر بده .

انگار دیر شده ، دو باره خواب ماندم من

یک عمر لای خطوط کهنه ی کتاب ماندم من

انگار یک صبح دیگر هم به شب رسید ولی

در حسرت دیدار آفتاب ماندم من

یک شب تمام رنگ های سیاه دل مرا لرزاند

و در پی سوا لی بی جواب ماندم من

یعنی چقدر مضحک و تلخ است که تو

با ور کنی مغرور و بی شتاب ماندم من

دو باره چشم های ملتمسی مرا می خواست

اما برای تو نجیب و ناب ماندم من

تو در طمع عشق تازه کو شا باش

دریغ از این که به امید سراب ماندم من

بدان مخا طب شعرم تو نیستی دیگر

گرچه مثل حر فهایم سرد و بی خطاب ماندم من

در پي طنين پست ترين ترانه ها

دلم نگاه غمزده ي اينه را پاك مي كند.

دوباره ، بخار سرد بي كسي ، به قلب پاك پنجره

تمام صحنه ي حيا ط لخت را پر از غبار شك ناب مي كند .

شب است و غلظت سيال تاريكي

تمام كو چه ي سكوت را

غرق در نيستي ماه و مهتاب مي كند .

كجاست شانه اي  براي زلف او؟          كجا ست پنجه هاي باد ؟   

 كه پنجه هاي بي قرار باد

حرير زلف شب را چاك چاك مي كند .

در اين جزيره ي غريب يك نفر

تمام ذره هاي ذره ذره ي تن مرا

همزاد انعكاس ناب آفتاب مي كند.

بك درون شكسته

از چا له ي تنهايي تنم سرك مي كشد

انگار كسي علا يق زميني مرا همرنگ افلاك  مي كند .

انگار يك نفر

دل مرا

در التماس و خوا هش حسي غريب

قطره قطره آب مي كند 

امشب ماه نقره اي

از ميان دواير نيلي زندگي

روح خسته ي مرا مجاب مي كند.

و قلب من

تمام خواسته هاي گنگ خاكي سياه را

به احترام شب

جواب مي كند.

اين شعر رو تو تا ريخ ۹/۴/۱۳۸۱ نوشتم. از اين به بعد هر وقت حسش بود شعراي خودمو مي نويسم تو اين وبلاگ . واسه دل خودم  

                                            _نيامدي

_{چه بغضها که در گلو رسوب شد}

                                             _نيامدي

_{خليل آتشين سخن تير بدوش بت شکن}

 _{خداي ما دوباره سنگ و چوب شد}

                                             _نیامدي

_{براي ما که خسته ايم و دل شکسته ايم}

_{نه! ولي براي عده اي چه خوب شد}

                                              _نيامدي

_{تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام}

 _{دوباره صبح ,ظهر,غروب شد}   

                                                _نيامدي

به ياد داشته باش

 تاريك ترين زمان شب، نزديك ترين زمان به سپيده صبح است.

اما حال که دعوت شدي تا مي تواني زيبا برقص

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

انتظار و هوس و دیدن و نادیدن نیست.

زندگی چون گل سرخی است

پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطیف.

یادمان باشد اگر گل چیدیم

عطر و برگ و گل و خار همه  

همسایه دیوار به دیوار همند.

                                                                                                (دکتر علی شریعتی)

 همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند

ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند

 گرگ هايي كه لباس پدري مي پوشند

 آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند

 عشق ها را همه با دور كمر مي سنجند

 خوب طبيعيست كه يكروزه به پايان برسد

 عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد

 ماهاتما گاندي مي گويد هفت چيز انسان را از پاي در مي آورد و هلاک مي سازد :

 1- سياست بدون شرف

2- لذت بدون وجدان

 3- پول بدون کار

4- شناخت بدون ارزشها

 5- تجارت بدون اخلاق

 6- دانش بدون انسانيت

 7- عبادت بدون فداکاري

 ميليون بيكار، 4 ميليون معتاد، 300 هزار زن تن فروش ؛ 14

 ميليون بيمار روانى ، 600 هزار كودك كارگر ،يك و نيم ميليون محروم از تحصيل،

۸ ميليون بيسواد،

180 هزار نابغه فرارى با 30 تريليون و400 ميليارد تومان خسارت ناشى از فرارمغز ها،

 450 هزار تصادف در سال، 40 هزار بيمار ايدزي، سن بزهکاري زير 10 سال،

 کف سني فحشا 14 سال، و کف سني اعتياد 13 سال و...

 اينجا ايران من و توست عزیزم !

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

از كسي مي شنوي  روي تو را

كاشكي مي ديدم .

شا نه با لا زدنت را

                                    - بي قيد -

و تكان دادن دستت كه :

                                   - مهم نيست زياد -

و تكان دادن سر را كه

                                     - عجيب !

عا قبت مرد ؟

افسوس !

                           - كاشكي مي ديدم !

من به خود مي گويم : " چه كسي باور كرد

                                                                   جنگل جان مرا

آتش عشق تو خا كستر كرد "

باز هم  یه عید دیگه .

یه بهانه ی دیگه واسه شاد بودن .

واسه خندیدن .

واسه دیدن اون هایی که خیلی وقته ندید یمشون .

 واسه دل من که نمی دونم چرا این قدر گرفته . ( بی خیال  )

این هفت سین رو که بهترین هفت سین ساله

 تقدیم به همه ی اون هایی که دلی آسمونی دارن :

سلا متی

سعادت

سر بلندی

سخاوت

سرور

سر مستی بهار 

سروش( یعنی بهشت)

يا محول الحول والاحوال، حول حالنا الي احسن الحال

سال خوبي داشته باشين  عید قشنگ همتون مبارک

ساکتهارامی خواهیم ،غافل ازاینکه خوبها آسان می آیند ،

بی صدامی آیند ،بی رنگ میمانند وبی صدامی روند.

پرمعنی ترین کلمه " ما "… آن را به کار ببند.

عمیق ترین کلمه " عشق "… به آن ارج بنه .

بی رحم ترین کلمه " تنفر"… از بین ببرش .

سرکش ترین کلمه " هوس "… با آن بازی نکن .

خودخواهانه ترین کلمه " من "… از آن حذر کن.

ناپایدار ترین کلمه " خشم "… آن را فرو ببر.

بازدارترین کلمه " ترس "… با آن مقابله کن.

با نشاط ترین کلمه " کار"… به آن بپرداز.

روشن ترین کلمه " امید "… به آن امیدوار باش.

می خواهم یک دفتر نو  بنویسم

ای از همه گسسته با من بنشین که فراموشت نخواهم کرد.

می خواهم به یادت بیاورم !!!

با همه  ی  بدی هایت ...

فراموش کنندگان را فراموش نمی کنند.

سکوت هر گز اشتباه نمی کند.